Od Andreasa (1. Misja z oddziałem Alfa)

Nienawidzę misji z innymi oddziałami na które chodzę tylko ja! Mówią na mnie ciągle młody i muszę być na pozycji zwiadowcy! Zresztą jak zawsze do kiedy dostałem własny oddział. Kiedy dojechałem na miejsce jak zwykle powitali mnie tak samo..., mianowicie.

- Siemka, młody! - mówiła do mnie do 2 osoba aż w końcu Allen. 

- Jak tam twój oddział? - poczochrał mi włosy na co warknąłem zastanawiając się czy nie odgryźć mu ręki - spokojnie jesteś potrzebny. mamy do przebadania pobojowisko

- A ja tam po co? nie jestem naukowcem... - zapytałem

- Nie, ale mogą tam mieć jeszcze wojska więc z Eric'iem musicie sprawdzić teren - powiedział

- Eric, też tu jest? - zapytałem 

- Jest, tam - wskazał przed siebie 

Odwróciłem się momentalnie w tamtym kierunku, a zza pancernego auta zobaczyłem Eric'a. Pobiegłem w tamtym kierunku. 

- Eric! - zawołałem z odległości 5 metrów od niego

Odwrócił się do mnie momentalnie  

- Andreas, dużo minęło - powiedział  

- Znacznie więcej niż się wydaje - powiedziałem 

- Dokładnie, co tam u ciebie, wywalczyłeś sobie ten własny oddział? - zapytał

- Tak, trochę to zajęło ale tak, a co u ciebie? - zapytałem

- Dobrze, jestem teraz głównym szpiegiem Alf - odpowiedział

- Gratulacje - powiedziałem

- Jakbyś został, może zostałbyś zastępcą, ale odszedłeś - powiedział

- Na prawdę? - zapytałem zdziwiony - przecież oni mnie nigdy nawet nie zauważyli 

- Zaczęli na ciebie zwracać uwagę, od wylotu w niebiosa, pamiętasz? Kiedy...

- Tak pamiętam - przerwałem mu - ale nic mi nie powiedzieli..

- No bo chcieli byś podjął tę decyzję sam - powiedział

Kiwnąłem głową.   

Podszedł do nas Allen.

- Dobra, ładujcie się - powiedział Allen wskazując na samolot  

Poszedłem w jego kierunku zdołowany, obok całkiem wesołego Eric'a ale po 3 krokach się zatrzymałem

- Mogę chociaż pilotować? - zapytałem z nadzieją 

- Tak - odpowiedział Allen

- Na prawdę? - zapytałem z niedowierzaniem ale szczęściem

- Nie, zwariowałeś?! - zapytał - No już! 

Poszedłem dalej w tamtym kierunku zdołowany. Usiadłem koło Eric'a, dalej w podłym nastoju ale później było tylko gorzej. Dalej miałem focha że nie dali mi sterować. Wbiłem wzrok w ziemię. Eric tylko siedział i na mnie patrzał, widział że nie miałam ochoty na rozmowę. 

- Oj, oj, nie dali ci się pobawić stateczkiem? - usłyszałem drwiący głos który znałem aż za dobrze. Nawet nie musiałem podnosić wzroku by zgadnąć kto to.   

- Spadaj Adams - odpowiedziałem jeszcze bardziej wściekły 

- No wiesz..., jak się do mnie Andreasiu wyrażasz - odpowiedział z drwiącym uśmiechem, głosem słodkim do zrzygania  

Miałem wrażenie że zaraz go walnę, a ten idiota jeszcze usiadł na przeciwko mnie. 

- Jak do idioty którym jesteś Markus i nie nazywaj mnie tak! - odpowiedziałem podnosząc głos  

- Spokojnie Andreas - powiedział Eric 

- A co tylko Lili tak mogła? - zapytał Markus i to już było przegięcie 

<C.D.N.>